Vandaag heb ik weer een bezoek gebracht aan de vogelplas bij Leidschendam. Een torenvalk liet zich honderd meter van de parkeerplaats zien. Al biddend op zoek naar een prooi probeerde ik hem voor de lens te krijgen. Voordat ik hem scherp in beeld had was hij al verdwenen. Al zoekende zag ik de valk vanuit het gras wegvliegen met iets tussen zijn poten en daarna was hij al snel uit beeld.

Verder na een bocht op de dijk richting de kijkhut zag ik de valk weer. Maar nu zat hij op een paal zijn prooi uit elkaar te trekken. Eerst voorzichig een paar foto’s en daarna proberen hem wat dichter te benaderen. En dat lukte aardig. De valk liet zich op zo’n 40 meter makkelijk op de foto zetten. Mijn dag kon al niet meer stuk.

Op de vogelplas was het een drukte van jawelste. Heel veel grutto’s en kieviten. Ok twee Tureluurs foerageerde op het schelpeneiland en vlak langs het riet een stelletje Rosse Stekelstaarten. De man stekelstaart heeft een blauwe snavel. Deze uitheemse soort is steeds vaker ze vinden in Nederland.

Maar het meest bijzonder vandaag was een Grutto met een witte kop. Ik denk een foutje van moeder natuur want dit heb ik eerder nog niet gezien.

De Loonse en Drunense Duinen

Zaterdag had ik met twee collega’s afgesproken bij de De Loonse en Drunense Duinen. De grootste zandbak van Europa. Een hele mooie locatie om van alles te proberen op fotografie gebied. Naast het mooie landschap van De Loonse en Drunense Duinen is er van alles op en rond het zand te vinden. Verschillende mossen, paddenstoelen en grassen verleiden zich om met een macro lens op de foto te zetten.

Door de grijze wolkenvelden heb ik geprobeerd wat meer zwart wit foto’s de maken. Met de dorre bomen op de duinen als compositie. Leuk om te doen. In mijn portfolio zijn een aantal van deze foto’s te vinden.

De Loonse en Drunense Duinen is een aanrader om een dag lekker te fotograferen ik ga hier dit jaar zeker nog een terug.

De maand oktober is een spectaculaire maand om in de Oostvaardersplassen te vertoeven! Waarom? Het is de tijd van de edelhertenbronst! Overal oergeluiden en strijd op de grasvlakten. Ruben Smit laat je deze maand bijzondere beelden zien!

De bronst op de Oostvaardersplassen is in volle gang. Zondag avond ben ik iets te gehaast die kant op gevlogen. Ik kwam rond 18:30 aan en moest toen nog naar de plek lopen, eigenlijk veel te laat. De zon was al aardig aan het zakken en hoe verder ik richting de ondergaande zon liep zag ik de lucht steeds meer kleuren. In alle haast alleen mijn 300mm met 1.4 extender meegenomen.

De herten waren rond 19:00 al volop aan het burlen. Eén hiervan leek zicht te verschuilen in het wilgen bos en liet zich af en toe horen. Nadat ik hem na een half uur zoeken nog niet had gespot ben in snel richting de kijkhut gelopen. Vanuit daar kon ik de herten op het grote veld spotten.

Het is fantastisch om te beleven wat deze herten aan lawaai kunnen produceren. Vanuit alle kanten burlen ze er op los en blijkbaar vinden de paarden dit niet aangenaam aangezien de meesten hiervan richting de kant van Almere zijn vertrokken.

Ook een aantal jonge vrouwtjes herten ontrekken zich van dit schouwspel en op de weg terug tref ik er een paar aan op het veld naast het wilgen bos. Sinds de laatste jaren valt het mij op dat de vrouwtjes herten zich steeds minder aan trekken van de bezoekers. Of….. ze beginnen eindelijk te wennen aan die lange vent met dat grote statief die hun geregeld op de plaat vast legt. 

En ook de herten genoten van de ondergaande zon.

De Blauwborst vind ik toch wel een van de mooiste zangvogels die je in Nederland kunt spotten.  In Nederland komen twee ondersoorten voor, de witsterblauwborst (Luscinia svecica cyanecula) en de roodsterblauwborst (Luscinia svecica svecica). De ondersoorten zijn te onderscheiden doordat het mannetje van de witsterblauwborst in het zomerkleed een witte vlek op de blauwe borst heeft, terwijl deze vlek bij de roodsterblauwborst rood is. Bij de Wollebrand (overloopgebied Westland) komt de witsterblauwborst voor.

Hoewel de poten van de blauwborst iets langer zijn, doen gedrag en bouw denken aan de roodborst, waaraan de vogel dan ook nauw verwant is. In het zomerkleed, waarin de vogel in Nederland altijd te zien is, voorkomt de kleur van de borst van het mannetje echter iedere verwarring. Deze is namelijk helder blauw met een oranjerode of witte vlek in het midden. In de winter lijken de mannetjes op de vrouwtjes, de blauwe borst heeft dan plaats gemaakt voor een witte keel.

Het voedsel van de blauwborst bestaat onder andere uit insecten en kleine vruchten. Het nest bevindt zich doorgaans dicht bij de grond en is goed verstopt. De zang van de blauwborst is gevarieerd en ook ‘s nachts vaak te horen.

Bron: Vogelvisie

Lepelaars broeden in Europa op slechts een beperkt aantal plaatsen, waaronder in Nederland. Door het verdwijnen van veel geschikte leefgebieden en door het droogmalen van moerassen en andere vochtige gebieden was de Nederlandse populatie lepelaars rond 1970 bijna uitgestorven. Door verschillende beschermingsmaatregelen en door vergroting van geschikte broedgebieden, broeden tegenwoordig weer meer dan duizend lepelaars in Nederland.

Door de lepelachtige snavel is de lepelaar van dichtbij met geen enkele andere vogel te verwarren. Op grote afstand en in de vlucht lijkt de vogel enigszins op de zilverreiger. Hoewel de hals in de vlucht iets naar beneden hangt, wordt de hals niet in de voor reigers typerende S-vorm gehouden.

De unieke snavel gebruikt de lepelaar om onder water met heen en weer maaiende bewegingen prooidieren zoals kleine vissen op te jagen. Opgeschrikte prooien worden vervolgens met een snelle beweging uit het water gehapt.

Bij de Wollebrand in het Westland zijn deze mooie sierlijke vogels veel te zien. In de polders rondom de Wollebrand zoeken zij naar eten en ‘s avonds bij de ondergaande zon rusten zij uit in het overloopgebied.

Bron: Vogelvisie

Het wordt steeds leuker. Gisteren en vandaag na het eten er even op uit geweest. Gisteren naar de Starrevaartseplas bij Leidschendam. Naast de vele meeuwen wat visdiefjes en deze Smient (Mareca penelope) die zich te goed deed aan de duizenden vliegjes die door de wind op het water kwamen.

Vandaag op de fiets naar de Wollenbrand. Dit is een overloopgebied langs de veilingroute van het Westland. Hier komen heel wat vogelsoorten voor. Op weg naar het gebied zag ik op het kunstwerk langs de weg deze jonge Torenvalk zitten.

Verderop vloog een lepelaar op die over mij heen de polders in ging.

Op de terugweg maakte deze Haas zich heel klein in de hoop dat ik hem niet zou zien. Maar niets is veilig meer voor mijn 300mm. *click*

Ik heb een nieuwe lens aangeschaft, de Canon 300mm f4. Weliswaar een lens die een tijd lang bij een fotohandelaar in de verhuur is gebruikt maar ik heb hem voor een prikkie kunnen kopen. Vandaag heb ik hem mogen proberen in de Oostvaardersplassen. Samen met mijn foto maat Ivo zijn wij er in alle vroegte op uit getrokken. De Oostvaardersplassen is en blijft wel onze favoriet. Herten, vossen en de meest uiteenlopende vogelsoorten kom je hier tegen.

Er stond vandaag wel veel wind wat het wat moeilijker maakt tussen al het wuivende riet de kleinere vogels te spotten. Maar genoeg ander gevolgelte om mijn nieuwe lens te testen. Op de parkeerplaats stonden 3 herten ons al op te wachten. Wat mij opvalt is dat de herten hier steeds meer aan mensen gewent raken zodat wez op een paar meter afstand konden benaderen. Tja, daar sta je dan met je 300mm met 1.4 extender (420mm) op een paar meter van een paar herten.

Verderop meer succes met wat Grauwe ganzen met een hoop kleintjes. Zigzaggend benaderen zodat de ganzen niet direct het hazepad kiezen en daar na plat op de buik een paar leuke shoots kunnen nemen.

Toch lieten ook wat kleine vogels zich horen en zien..

Ook de libellen lieten zich ondanks de harde wind zien. Hier een foto van een Platbuik libelle die zich in het zonnentje liet opwarmen.

Ik ben zeer tevreden met mijn eerste shoot met de Canon 300mm alhoewel ik nog flink moet oefenen. De lens is zeer snel met het scherstellen en de kleuren zijn prachtig. Een toppertje. Nu sparen voor één van zijn grote broers (een 400mm of 500mm).

Ik heb een heerlijk weekend achter de rug in Drente. De locatie waar ik verbleef was in de buurt van het nationale park Dwingelderveld. Van een boswachter die ik volg op Twitter had ik een goede tip gekregen waar ik in de ochtend het beste heen zou kunnen gaan. Dit schitterend, uniek gebied is ‘t grootste aaneengesloten natte heidegebied van West-Europa en dat heb ik geweten ook. Bij aankomst begon de hemel al rood te kleuren. Met een flinke looppas hoopte ik niet te laat te komen omdat ik nog een goede plek moest vinden voor de compositie van de opkomende zon. Bij de Davidsplassen aangekomen ben ik richting de waterkant gelopen en snel sopte het water tot mijn enkels. Gelukkig zijn mijn schoenen tot over mijn enkels waterdicht maar het was goed oppassen waar ik liep.

Helaas maakte de zonsopkomst plek voor een dikke zwarte wolken band die over het nationale park dreef. Al soppend baande ik mij weer een weg terug naar het verharde pad om misschien nog ergens verderop een mooie plaat te kunnen schieten.

Kijkend naar de wolken band die steeds verder het gebied bedekte galmde er plots een luid getrompetter over de heide. “Wat was dat?”, ik kon het geluid niet plaatsen. Read the rest of this entry »